محله ما
وبلاگی جهت آشنایی با منطقه 6تهران بزرگ 

وبلاگی که مشاهده می فرمایید در مسابقه

وبلاگ نویسی محله ما( منطقه ۶ تهران بزرگ) اول شد.

برای مشاهده نفرات برتر کلیک کنید.

دراین مجال از فرهنگسرای محترم دانشجو و علی الخصوص جناب اقای حسامی کمال تشکر را دارم.

[ سه شنبه سی و یکم شهریور 1388 ] [ 16:0 ] [ رزا بداغی ]

موزه فرش ایران

موزهٔ فرش، یکی از موزه‌های استان تهران است.

این موزه در روز ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۶ افتتاح شد. طبقهٔ همکف این موزه برای نمایش دائمی ۱۵۰ قطعه فرش و طبقه دوم آن برای برگزاری نمایشگاه‌های موردی و فصلی در نظر گرفته شده‌است. هدف از تشکیل این موزه را می‌توان پژوهشی در سوابق، تحصیلات و کیفیت تاریخی هنر و صنعت فرش خاصه فرش ایرانی دانست. این موزه شامل سایر محصولاتی از قبیل گلیم هم می‌شود.

ویژگی ها

مجموعه موزه فرش ایران شامل با ارزش‌ترین نمونه‌های قالی ایران از قرن نهم هجری تا دوره معاصر است و از منابع غنی تحقیقی برای پژوهشگران و هنر دوستان به شمار میآید. معمولاً حدود ۱۳۵ تخته از شاه‌کارهای قالی ایران‌، بافت مراکز مهم قالی‌بافی مانند کاشان‌، کرمان‌، اصفهان‌، تبریز، خراسان‌، کردستان و جز آن‌ها، در تالار طبقه هم‌کف به معرض نمایش گذاشته می‌شود. در کتاب‌خانه موزه حدود ۳۵۰۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی‌، عربی‌، فرانسه‌، انگلیسی و آلمانی در اختیار هنر دوستان و پژوهشگران قرار می‌گیرد. هم‌چنین بهترین کتاب‌ها و نشریات و تحقیقات مربوط به فرش ایران و قالی‌های مشرق زمین به طورکلی و کتاب‌هایی در زمینه مذهب‌، هنر و ادبیات ایران در کتاب‌خانه موزه موجود است‌. در کنار کتاب‌خانه‌، کتاب فروشی موزه نیز مشغول به کار است‌. هم‌چنین برای استفاده از بازدیدکنندگان موزه‌، فیلم‌ها و اسلایدهایی در زمینه قالی‌بافی و گلیم و هنرهای دستی ایران در سالن نمایش موزه به نمایش در میآید. همچنین در این نمایشگاه تابلوفرش های نفیس تبریزی فرش تبریز به نمایش درمیآد که نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می کند

آدرس : خیابان کارگر شمالی، تقاطع فاطمی

موزه هنرهای معاصر

موزه هنرهای معاصر تهران یکی از موزه‌های شهر تهران است. این موزه در سال ۱۳۵۶ خورشیدی (۱۹۷۷ میلادی) به دستور محمد رضا پهلوی در ضلع غربی پارک لاله و در زمینی به مساحت ۲۰۰۰ متر مربع (به جز باغ تندیس‌ها) بنا شد.

این موزه شامل مهم‌ترین و جامع‌ترین مجموعه از هنر غربی در قارهٔ آسیا است

معماری موزه مجموعه‌ای است از سنت، مدرنیسم و مفاهیم فلسفی که به دست معمار ایرانی کامران دیبا طراحی شده‌است. هشتی، چهارسو و گذرگاه‌ها از جمله عناصر چشم‌نواز این مجموعه بدیع به شمار می‌رود. همچنین تأثیر بادگیرهای یزد بر معماری مجموعه واضح است. هشت نگارخانه موزه که با اختلاف سطحی بی نظیر نسبت به هم بنا شده‌اند، بیننده را در مسیری چرخشی گرداگرد فضای اصلی موزه می‌گردانند؛ این مسیر به گونه‌ای طراحی شده‌است که انتهای هشتمین و آخرین نگارخانه به هشتی یا همان نگارخانه اول باز می‌گردد.

آدرس : خیابان کارگر شمالی - جنب پارک لاله

[ دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388 ] [ 8:55 ] [ رزا بداغی ]

اراضی پارک لاله، معروف به میدان اسب دوانی جلالیه، در اختیار ارتش بود که از آن برای رژه و سان استفاده می شد. ارتش این اراضی را در ازای مطالبات وزارت دارایی به آن وزارت خانه واگذار کرد. وزارت آبادانی و مسکن وقت ماموریت داشت برای این منطقه طرحی تهیه کند.

 قسمت شمال پارک برای تاسیسات فرهنگی و عام المنفعه و قسمت جنوبی صرفاً به منظورفضای سبز در نظر گرفته شد. طرح آن بوسیله طراح معروف فرانسوی، به نام ژوفه و همکاری سایر طراحان ایرانی، تهیه و ادامه عملیات اجرایی به شهرداری تهران واگذار شد و دست آخردر سال ۱۳۴۵، پارک لاله به بهره برداری رسید. مساحت این پارک ۲۷۱۲۴۶ متر مربع، ۲۸ هکتار آن فضای سبز است و۷هکتار باقی مانده شامل تاسیسات و قسمت های گوناگون و خیابان‌های پارک می‌شود که از جنوب به بلوار کشاورز، از شرق به خیابان حجاب، از غرب به خیابان کارگر شمالی و از شمال به خیابان دکتر فاطمی منتهی می شود.. براساس آخرین برآورد، گونه‌های گیاهی پارک عبارتند از: ۷۷ گونه چنار، کاج تهران و اقاقیا. سایر گونه‌های موجود عبارتند از: سرو شیراز، سدروس‌، ارغوان‌، بید مجنون‌، سرو نقره‌ای‌، ماگنولیا، کاتالپا، سپیدار، زبان گنجشک‌، کبوده‌، افرا، نارون‌، نوئل‌، نوئل آبی‌، لیلکی‌، زربین‌، سروتبری‌، عرعر، ابریشم‌، گردو، نخل و ... است . طراحی پارک نیز عبارت است از: باغ ژاپنی که در ضلع جنوب شرقی پارک به مساحت دو هکتار و نیم به سبک پارک‌های ژاپن طراحی و احداث شده و آب نما و نهرهای مار پیچ دارد;

 محوطه میزهای شطرنج که در خیابان‌های شمالی پارک در دسترس علاقه‌مندان است‌; آب نمای بزرگ پارک‌; زمین‌های بازی کودکان‌; زمین ورزشی پارک که در قسمت شمالی پارک واقع است و شامل زمین‌های والیبال و بسکتبال است که با توری محصور و مشخص شده‌اند. تندیس خیام‌، مجسمه ابوریحان‌، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و مرکز تئاتر عروسکی از دیگر امکانات پارک‌است‌.غرفه‌های خدماتی و تفریحی نیز در قسمت جنوب غربی پارک شامل چند کافی شاپ‌، مرکز ارائه خدمات کامپیوتر و اینترنت‌، و مرکز ارائه خدمات عکاسی و فیلم‌برداری است‌. اولین مرکز اطلاع رسانی شهرداری تهران هم در این محوطه قرار دارد. غرفه‌های فروش صنایع دستی و محصولات فرهنگی نیز در قسمت‌شمال غربی پارک واقع شده‌اند. مسجد پارک با معماری الهام گرفته از معماری اسلامی‌، در جنوب غربی پارک بنا شده است‌. پارک لاله در قسمت مرکزی شهر تهران واقع شده است‌. از شمال به خیابان دکتر فاطمی‌، از شرق به خیابان حجاب‌، از جنوب به بلوار کشاورز و از غرب به‌خیابان کارگر محدود می‌شود


[ چهارشنبه هجدهم شهریور 1388 ] [ 11:18 ] [ رزا بداغی ]

لطفا بر روی عکس کلیک نمایید...

[ دوشنبه شانزدهم شهریور 1388 ] [ 9:26 ] [ رزا بداغی ]

محله يوسف آباد


محله يوسف آباد يكی از قديمی ترين محلات منطقه 6 می باشد كه با شكل گيری خيابان يوسف آباد از جنوب به شمال گسترش يافت . محله يوسف آباد از مستحدثات مرحوم ميرزا يوسف آشتيانی صدر اعظم است كه در آن زمان به صورت آباديی در شمال غربی محدوه شهر تهران بر روی يكی از تپه های شمالی شهر شكل گرفت. اراضی يوسف آباد از شمال به ونك ،‌از شرق به عباس آباد و از غرب به اميرآباد محدود می گرديد. يوسف آباد واجد باغها و قناتهايی بود كه علاوه بر آن در اين اراضی زراعت نيز صورت مي‎گرفت . برخی از باغهای معروف يوسف آباد شامل : باغ كلاه فرنگی ، باغ بالا ، باغ اندرون ، باغ بوستان و ... بوده است. قناتهای يوسف آباد شامل : قنات بزرگ ، قنات تنگی ، قنات قلمان بوده است كه با استفاده از اين قناتها ، باغها و اراضی زراعی مشروب می گرديد. به دنبال تغييرات و تحولاتی كه در نظام اقتصادی ايران و به دنبال آن تحولاتی كه در ساختار كالبدی شهر تهران به وجود آمد اراضی باغ و زراعی محله يوسف آباد به سرعت توسط توسعه كالبدی شهر بلعيده گرديد و پس از مدت زمان اندكی اثری از آنها باقی نماند.

 

تاريخچه يوسف آباد(سيد جمال الدين اسدآبادي) 


 منطقه يوسف آباد را ميرزا يوسف آشتياني مستوفي‌الممالك در شمال غربي دارالخلافه ناصري احداث كرد و به نام خود، يوسف آباد ناميد.
    دوست‌علي خان معيرالممالك در اين باره مي‌نويسد: «درختان ميوه باغ يوسف آباد را مستوفي‌الممالك به دست خود كاشته بود. ميوه‌هاي آن‌جا در نوع خود بي‌نظير بود و بهترين نوع انجير در باغ پرورانده مي‌شد. آسياب يوسف آباد روي تپه‌اي كنار خيابان ونك واقع بود و رو به شهر شميران چشم‌انداز خوشي داشت. » 
    مستوفي‌الممالك به پرورش و ازدياد گوسفند و مرغ و بوقلمون نيز توجه داشت‌. مستوفي‌الممالك براي يوسف آباد جاده‌اي احداث كرد كه از زيباترين گردشگاه‌هاي تهران به شمار مي آمد. اعتماد السلطنه در خاطرات خود در حضور ناصرالدين شاه به تاريخ 18 رجب سال 1303ه. ق‌؛ يعني 15 روز بعد از مرگ صدراعظم در يوسف آباد اشاره مي‌كند. برخلاف نظر اعتمادالسلطنه‌، شاه يوسف آباد را ضبط نكرد و همچنان در تملك ورثه مرحوم ميرزا يوسف آشتياني باقي‌ماند. بعدها ميرزا حسن خان مستوفي يوسف آباد را فروخت‌. پس از فوت صدراعظم‌، يوسف آباد به پسرش‌، ميرزا حسن‌خان مستوفي‌، تعلق گرفت‌. ميرزا حسن‌خان كه خيال مسافرت به فرنگ داشت‌، ملك را به سپهسالار اميرخان سردار، معروف به آقاوجيه‌، فروخت‌. در زمان سپهسالار، مقداري از اراضي باغ را به زمين‌هاي زراعي تبديل كردند. سپس يوسف آباد را حاجي‌حسين امين الضرب از اميرخان سردار خريد. چون امين‌الضرب براي واردكردن موتور برق و نصب آن در تهران از دولت وقت وام گرفته بود و قادر به پرداخت آن نبود، دولت هم يوسف آباد و عباس آباد و اميرآباد را به جاي طلب خود از او گرفت‌.
    اراضي يوسف آباد از شرق به عباس آباد، از شمال به ونك‌، از غرب به اميرآباد و از جنوب به بهجت آباد مي‌رسد. به طوري كه نوشته‌هاي موجود حكايت مي‌كند، شاه‌زاده وجيه‌الله ميرزا سپهسالار سه دانگ از اراضي يوسف آباد را ههچنان در تملك داشته و يك سال قبل از مرگ خود در سال 1323 ه. ق‌، بيمارستاني در آن جا بنا نهاد. اين بيمارستان كه در خيابان ولي‌عصر، در تقاطع عباس آباد قرار دارد، هم اكنون نيز در اختيار بهداري ارتش است‌.
    چند سال بعد، اراضي يوسف آباد تفكيك و بين كارمندان دولت تقسيم شد و محله‌اي بزرگ به وجود آمد و از باغ‌هاي سرسبز گذشته آن اثري باقي نماند. تنها فضاي سبز كوچك آن پارك شفق است ،كه درسال 1348 احداث شد و 2500 مترمربع مساحت دارد.
    هم‌اكنون يوسف آباد يكي از محله‌هاي گران قيمت تهران به حساب مي آيد و فرهنگ‌سراي شفق‌، پارك شفق‌، تئاتر گلريز و ... از مشخصه‌هاي آن است‌. 
 
  

 عباس آباد

 اراضی عباس آباد را ميرزا عباس خلف ميرزا مسلم ايروانی معروف به حاجی ميرزا آقاسی آباد كرده است. محله عباس آباد قبل از اينكه ساخت و سازهای جديد در آن شكل بگيرد شامل اراضی زراعی ،‌باغ و تعدادی قنات بوده است كه از آب اين قناتها زمينهای زراعی و باغات مشروب می گرديد

 امير آباد


امير آباد را مرحوم امير ميرزا تقی خان اتابك اعظم احياء و آباد نمود. امير اتابك نيز مانند ساير وزرای قاجاريه - مثل حاجی ميرزا آقاسی كه قريه عباس آباد را آباد كرده و يا نظام الملك كه نظام آباد را و ميرزا يوسف مستوفی كه يوسف آباد را داير نمود، اقدام به احياء و آبادانی امير آباد كرد. وی در اين اراضی باغ ، امارت و آباديی بنا نمود و اوقات فراغت خود را در آن سپری نمود. اراضی امير آباد تا قبل از سالهای 1320 شامل كشت زارها و باغهايی بود كه در اين اراضی گندم و جو كشت می شد. در اواخر سال 1320 تا سال 1324 امير آباد در دست نیروهای آمريكايی بود. در اين مدت آمريكاييها بناهای متعددی در اين محدوده احداث نمودند. از جمله اين بناها می توان به كارخانه برق و كارخانه يخ سازی اشاره نمود. از جمله بناهای مهم محدوده امير آباد كه در اوايل دوره پهلوی اول شكل گرفت خوابگاه دانشگاه تهران می باشد. در سال 1328 كلنگ احداث خوابگاه به زمين زده شد و در سال 1329 افتتاح گرديد.


  نصرت آباد يا جلاليه


بانی محله نصرت آباد، فيروز ميرزا نصرت الدوله می باشد كه در اين محدوده قلعه نصرت آباد را احداث نمود و به مناسبت لقبش نصرت آباد نام گرفت. نصرت آباد بعد از مدتی به ميرزا يوسف مستوفی الممالك منتقل گردد و پس از اينكه دختر خود (( همدم السلطنه )) را به سلطان حسين ميرزا (( جلال الدوله )) داد ، نصرت آباد به جلاليه تغيير نام داد. در سال 1313 قسمتی از اراضی جلاليه به منظور احداث دانشگاه خريداری و در بهمن همان سال سنگ بنای دانشگاه تهران گذاشته شد. در بخشی از اين اراضی قبل از اينكه به دانشگاه تبديل شود كشت و زرع می گرديد و در زمان رضاشاه ميدان رژه ای برای سربازان مقيم در مركز در شمال دانشگاه و نهر كرج ساخته شده بود.

 

  بهجت آباد


بهجت آباد در سال 1288 ه . ق به دستور ميرزا يوسف خان مستوفی الممالك آباد شد. بهجت آباد ظاهراً بنام يكی از دختران ميرزا يوسف كه همسر جلال الدوله است خوانده شده است. در اين زمان اراضی يهجت آباد از مشرق به جاده تهران – عباس آباد ، از غرب به اراضی جلاليه ،‌از شمال به اراضی يوسف آباد و از جنوب به خندق تهران ناصری محدود می گرديد.


  نهر كرج ( آب كرج )


از جمله مكانهای تاريخی واقع در محدوده منطقه 6 می توان به نهر كرج اشاره نمود. نهر كرج در واقع رودخانه ای بود كه از رودخانه كرج منشعب می گرديد و به سمت اراضی بهجت آباد حركت نموده و از اين اراضی به سمت دارالخلافه تهران امتداد می يافت. از آب اين نهر به منظور شرب اراضی كشاورزی و در منازل مورد استفاده قرار می گرفت . تا قبل از لوله كشی تهران اين نهر نقش عمده ای در تامين آب تهران داشت. به طوری كه تا بعد از سالهای 1330 به علت نبود آب لوله كشی در تهران و عدم امكان سوار شدن آب به اراضی شمالی اين رودخانه ، در ضلع شمالی آن هيچ گونه ساخت و سازی صورت نگرفته است. موقعيت جغرافيايی نهر كرج منطبق بر بلوار كشاورز كنونی است . با نگاهی بر آثار به جای مانده از سبك های واقع در ضلع شمالی و جنوبی خيابان به خوبی اختلاف سبك بين بناهای ضلع شمالی و جنوبی كاملا نمايان بوده و سبكهای معماری بناهای ضلع شمالی 10 الی 15 سال جديدتر از بناهای ضلع جنوبی می باشد. رواج سبكهای جديد معماری و شهرسازی با الگوبرداری از جوامع غربی و به دنبال لوله‎كشی آب آشاميدنی شهر تهران ،آب كرج تبديل به بلوار گرديد و ساختمانهای جديد در ضلع شمالی آن شكل گرفت . اين بلوار كه به نام بلوار اليزابت دوم ناميده می شد تبديل به يكی از تفرجگاههای شهر تهران گرديد . به طوری كه در ساعات اواخر روز و روزهای تعطيل تعداد زيادی از شهروندان از اين بلوار به عنوان محل گذران اوقات فراغت و تفريح استفاده می نمودند.

[ چهارشنبه یازدهم شهریور 1388 ] [ 20:15 ] [ رزا بداغی ]

شكل گيری و گسترش منطقه 6 شهر تهران با روی کار آمدن پهلوی اول آغاز می گردد . در اين دوره لبه های جنوبی منطقه 6 با احداث مراكزی مثل : دانشگاه تهران ، بيمارستان هزار تختخوابی (بيمارستان امام) ، دانشگاه پلی تكنيك ( مدرسه فنی )، پارك فرح (پارك لاله) و چندين مركز ديگر شكل گرفته و به تدريج به سمت شمال رشد می كند. براساس عكس هوائی سال 1319 ، آب كرج (بلوار كشاورز) و خيابان كريمخان فعلی منتهی اليه شمال شهر تهران و حد شمالی محدوده (منطقه 6 فعلي) بوده است. همچنين بيمارستان امام از ديگر مراكز شاخص منطقه با فاصله كوتاهی از شهر در سمت شمال غربی شهر قرار داشته است. در اين دوره لبه جنوب غربی منطقه هنوز شكل نگرفته بود

شاخص منطقه با فاصله كوتاهی از شهر در سمت شمال غربی شهر قرار داشته است. در اين دوره لبه جنوب غربی منطقه هنوز شكل نگرفته بود.
در دوره پهلوی دوم با امتداد يافتن خيابان های پهلوی (ولی عصر)، حافظ ، شميران(شريعتي) به سمت شمال و تشكيل خيابانهای فرعی ديگری مثل يوسف آباد سبب شكل گيری محله های يوسف آباد و اميرآباد گرديد.
در دوره اول ده ساله 1335 ، محله های يوسف آباد و اميرآباد كاملا ساخته شده و جزء حاشيه شمالی شهر تهران نيز محسوب می گرديد. در اين دوره در بخش وسيعی از اراضی عباس آباد هنوز هيچ گونه ساخت و ساز انجام نشده است. بنابر اين محدوده ساخت و ساز تا سال 1335 در شرق خيابان پهلوی (ولی عصر) به جنوب خيابان عباس آباد (شهيد بهشتي) و در غرب خيابان پهلوی به شمال يوسف آباد و شمال خيابان اميرآباد محدود می شود . در اين دوره مابين محله های يوسف آباد و اميرآباد نيز به علت وضع توپوگرافی زمين ، ساخت و سازی انجام نگرفته است. مراكز اداری زيادی در خيابان تخت جمشيد (طالقاني) بوجود می آمد و قطب تجاری شهر هنوز بازار بزرگ می باشد. از سال 1335 تا سال 1345 آن بخش از محدوده منطقه 6 كه بخشی از محدوده مركزی شهر بوده متراكم ترگرديد و زمينهای خالی مابين محله يوسف آباد و اميرآباد ساخته شد و خيابانهای فرعی متعددی شكل گرفت كه از آن جمله می توان به خيابانهای فاطمی كنونی ، خيابان وزرا (شهيد خالد اسلامبولي) ، خيابان تخت طاووس ، خيابان قزل قلعه و غيره اشاره نمود. تعداد ادارات دولتی و مراكز تجاری روزبروز بيشتر گرديد. امتداد شمال جاده پهلوی نيز مورد استفاده تفريحی قرار گرفت . مخصوصاً در روزهای تعطيل عده زيادی از افراد طبقات پائين برای تفریح در زير درختهای كهنسال جاده پهلوی نشسته و با پهن كردن بساط ناهار روز تعطيل را مي‎گذرانند. در اين دوره ساختمان مركزی شركت ملی نفت در سال 1341 در خيابان تخت جمشيد احداث گرديد. اهميت صنعت نفت در كشور به علت عظمت و كيفيت ساختمان ، بنای مذكور در بين ابنيه شهر مقام برجسته ای داشت. اين ساختمان در امتداد خيابان تخت جمشيد (طالقاني) كه محل فعاليت‎های بازرگانی است تغييری بوجود آورد. در دوره 1345 تا 1355 تحولات شگرفی در توسعه شهر تهران و بالطبع منطقه 6 مطالعه ایجاد شده است. انجام مطالعات طرح جامع توسعه 25 ساله تهران و به تصويب رسيدن آن در سال 1347 و افزايش قيمت نفت در سال 1352 و ... از عوامل تاثيرگذار در گسترش لجام گسيخته شهر در اين دوره محسوب می شوند. در اين دوره يكی از ساختمانهای عمده نواحی جديد شهر ، ساختمان وزارت كشاورزی است كه در لبه شمالی بلوار اليزابت دوم (بلوار كشاورز) احداث گرديد. بيمارستان شماره 1 ارتش ، مدرسه عالی بازرگانی ، انجمن ايران و آمريكا‌، هتل ميامی ، تلويزيون ملی ايران ، قصر يخ ، آسايشگاه معتادين ، هنرستان بنياد پهلوی ، دبستان و دبيرستان سن لوئی ، پارك ساعی ، پارك فرح ، دانشگاه تهران ، بيمارستان هزار تختخوابی (امام) ، موزه فرش ، ميدان وليعهد (ولی عصر) و شركت ملی نفت ايران از مراكز و ساختمانهای مهم اين دوره در محدوده منطقه بوده است.
شبكه اتصالی كليه نواحی شمالی تهران كه بشدت در حال توسعه بود با قسمت مركزی شهر از دو خيابان شميران قديم و پهلوی مرتبط گرديد. خيابان پهلوی (ولی عصر) در اين دوره دارای عرض متغيری است كه رويهم رفته از پنج خط عبور تشكيل شده است. ساختمانهای موجود در محدوده منطقه در اين دوره اكثرا يك تا سه طبقه بوده اند و فقط در امتداد خيابانهای اصلی نظير خيابانهای كوروش كبير (شريعتي) ، پهلوی (ولی عصر) ، عباس آباد (بهشتي) و خيابان فرح (سهروردي) آپارتمانهای بلندتری بمنظور استفاده های تجاری بنا گرديده‎اند. ساختمانهای مسكونی بطور كلی شمالی – جنوبی بوده و عموما دارای حياطی می باشند كه در ضلع جنوبی ساختمان واقع است . در اين منطقه بندرت ساختمانهای بدون حياط مشاهده می شود. بلوارها و خيابانهای جديد مثل بلوار اليزابت دوم (بلوار كشاورز) در فصل تابستان محل تفرجگاه عمومی گرديد و عدة كثيری از طبقات پايين و متوسط شهر به آنجا مي‎رفتند. در امتداد اين بلوار عصرها و شبهای تابستان جمعيت كثيری گرد می آمدند و در نتيجه انواع وسائل تفريحی و لوازم خوردنی و آشاميدنی بصورت دوره گردی ارائه می شد.
تغيير الگوهای رفتاری سبب شكل گيری كاربريهای جديد در شهر و به تبع آن در منطقه 6 گرديد. به عنوان مثال احداث تعدادی كافه و رستوران در امتداد جاده های اصلی شهر نتيجه همين تغيير الگوی رفتاری است. يكی ديگر از خصوصيات منطقه در اين دوره وجود سفارتخانه های متعدد بوده است.
در زمان تهيه طرح جامع سابق تهران ( مصوب سال 1347 ) ، شهر تهران دارای يك مركز عمده تجاری – اداری در محدوده خيابانهای انقلاب ، مصطفی خمينی و ولی عصر بود. شبكه ارتباطی شهر بصورت شعاعی از اين مركز ، دسترسی به منطقه مسكونی اطراف را تامين می كرد و شبكه داخل محدوده مركزی شهر به صورت شطرنجی دسترسی به داخل اين محدوده را فراهم می آورد. در طول اين دوره 3 محلة اصلی منطقة 6 يعنی عباس آباد ، يوسف آباد و اميرآباد شكل گرفت . اين محله ها به عنوان محله های شاخص منطقه 6 به لحاظ زمان شكل گيری ، توسعه و گسترش و به لحاظ ساخت و كالبد قابل اهميت می باشد كه در اين قسمت از گزارش به صورت اجمالی برخی از ويژگی های آنها مورد بررسی قرار می گيرد.

 ادامه دارد

[ سه شنبه دهم شهریور 1388 ] [ 3:15 ] [ رزا بداغی ]

بافت شهری منطقه
بافت شهری ساختار استخوانبندی منطقه، تحت تاثیر تحول کالبدی استخوانبندی تهران پدیدار شده است. در مرکز ثقل منطقه بافت خطی فشرده به صورت برون گرا در محور جداری خیابان های اصلی و مرکزی منطقه بوده که دارای دامنه وسیعی از قطعات تفکیکی در ابعاد متفاوت است. از دیگر بافت های که در منطقه وجو دارد بافت گسسته برون گرا بوده که مجموعه پارکینگ بیهقی، دانشگاههای تهران، امیرکبیر، تربیت مدرس، انرژی اتمی، پادگان جمشیدیه، کوی دانشگاه و پارک های منطقه در این گروه جای می گیرد که در دو شکل پراکنده و ترکیبی با راسته های خطی دارای بافت فشرده وجود دارد. در برخی محورها و پهنه های کالبدی منطقه نظیر راسته های طالقانی، بخش هایی از خیابان انقلاب، کریمخان زند، فاطمی و... فشردگی کالبدی به چشم می خورد که ناشی از ویژگی قطعه بندی خردتر به علت شدت استفاده از فضا و ارتفاع ساختمانها به دلیل جایگزینی نهادهای کار و سرمایه به جای زمین بوده است. به طور کلی می توان گفت بافت شهری منطقه تحت تاثیر نوع و ماهیت استفاده از فضا متفاوت می باشد.

از سوی دیگر استخوانبندی منطقه به مانند سایر مقیاس های شهری تحت تاثیر سازمان یابی فضایی ناشی از فضاهای باز و سبز شهری است. مجراهای ارتباطی یا شبکه معابر به عنوان اصلی ترین محورهای نشان دهنده سیما و منظر شهری بیش از دیگر عناصر به چشم می آیند. موقعیت مجراها یا به عبارتی شبکه های ارتباطی در منطقه، تحت تاثیر الگوی توسعه کالبدی و تدریجی شهر بوده بدین معنی که مرکزیت، قدمت و جهت توسعه ضرورت احداث مسیرهایی که بتواند ارتباط عناصر ساختار فضایی شهری وقت را تامین نماید، سبب ایجاد شبکه هایی شرقی- غربی مانند انقلاب، طالقانی، سمیه ، فاطمی، مطهری و... شد و در مرحله بعد محورهای شمالی- جنوبی مانند چمران، مدرس، ولیعصر، کارگر، فرصت، فلسطین و... شد.
 این مسیرها همگام با تحول کالبدی شهر تهران و منطقه 6 ایجاد شدند. به طور کلی دو محور اصلی ساختار فضایی شهر تهران به نام انقلاب و ولیعصر تاثیر بسیار قاطعی در جریانهای ارتباطی منطقه ایفا می نماید. برآیند کلان حاصل از شناخت سازمان فضایی منطقه 6 نشان می دهد، اسخوانبندی فضایی منطقه از جنوب به شمال و از شرق به غرب تفاوتی محسوس دارد. به طوری که ساختار شکلی استخوانبندی فضایی اصلی در جنوب به صورت شبکه ای شطرنجی بوده که به تدریج (با توجه به ویژگی های بستر طبیعی و شیب) به شکل شعاعی با ضعف در روابط افقی در شمال تغییر شکل می دهد. شدت استفاده از فضاها در منطقه از جنوب به شمال با انحنایی به سمت شمال غربی کاهش پیدا می کند. منطقه 6 را می توان از جهت استقرار و جایگاه، مرکز تهران کنونی و قلب اتفاقات اداری و در مرتبه بعد تجاری دانست.

در حال حاضر بافت کنونی منطقه توده ای از احجام صلب که در حقیقت همان ساختمانها می باشند بوده که شاید تنها چشم نوازی که در خود جای داده اند پراکنش نسبی یکسان این توده ها در سطح کل منطقه می باشد. قالب این احجام مکعب یا مستطیل هایی می باشند که در قالب بناها ، فضای باز منطقه را تحت تاثیر و سلطه خود در آورده اند. به طوری که اگر از بالا به منطزقه نگریسته شود فضای باز بجز پارک ها و فضای سبز نه تنها نمود چندانی ندارد بلکه بسیار ناچیز است. به طور کلی آنچه گریبان گیر منطقه است درجه محصوریت تقریباً بالای معابر می باشد.

از مشکلات بصری منطقه می توان به ناسازگاری اجزای کالبد و ناخوانایی نسبی اشاره نمود که در اثر عدم وحدت از نظر طرح معماری، ارتفاع و مصالح بکار رفته و عدم پیوستگی بصری ساختمان ها به لحاظ قدمت و عمر بناها بوجود آمده است. خط آسمان مغشوش نیز از دیگر اتفاقاتی است که منطقه به آن دچار شده است. در سطح منطقه نیز ساختمانها و بناهای قدیمی و باارزشی وجود دارند که علاوه بر معماری خاص دارای سیما و منظر شهری در خور توجهی می باشند. منطقه به لحاظ نقاط و بافت های تاریخی، فرهنگی و طبیعی دارای بستر و امکانات شایانی است. پس می توان با مطالعه و سپس مدیریت و برنامه ریزی اجرایی سعی در شناسایی سایر قابلیت ها برآمده و در حفظ و نگه داری و رونق بیش از پیش آنها تلاش نمود.


 

[ دوشنبه نهم شهریور 1388 ] [ 21:5 ] [ رزا بداغی ]

شهر همانند خانه ای است بزرگ و همان طوری که خانه بایستی از زیبایی، تراوت و شادابی برخوردار باشد؛ شهر نیز باید دارای کیفیات و ویژگی هایی برای تامین آسایش و راحتی باشد و محیطی دلپذیر را برای شهروندان فراهم نماید. یا به عبارتی شهر همچون یک بنای نفیس معماری، ساختمانی است که در فضا قد بر می افرازد، با این تفاوت که مقیاسی بزرگ تر دارد و تنها با گذشت زمان شکل و سیمای نهای خود را می یابد. سیمای شهر تمام عواملی از شهر را که به دیده می آید و چشم قادر به تماشای آن است در بر می گیرد، هرچند بیشتر عوامل مصنوع و ساخته و پرداخته آدمی را شامل می شود. با این حال در این نوشتار سعی گردیده تا شمای کلی از سیما و منظر شهری منطقه 6 مورد بررسی و کنکاش قرار گیرد. همان گونه که مشخص است چگونگی پیدایش و شکل گیری منطقه 6، ناشی از تعامل مولفه های مختلف بوده است.
مولفه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، محیطی، فضایی و... که در تعامل و تقابل با یکدیگر ساختار کلی منطقه را آفریده اند. بدیهی است که عوامل فوق نمود ظاهری اش در شکل فضایی و سیمای شهری منطقه عیان گردیده است. اولین ریشه های پیدایش منطقه 6 با احداث خیابان انقلاب (شاهرضا) صورت گرفت. شرایط بیرونی و درونی حاکم بر ساختار شهری منطقه، پدیده توسعه کالبدی را به صورت انتقالی با ماهیت های ناشی از تحولات فعالیتی و شهری تهران، متجلی نموده است.

به گونه ای که، ناشی از فشار درونی توسعه از حصارهای ناصری و در ادامه سلسله اقدامات نوسازانه پهلوی اول، منطقه 6 (که در شمال شهر تهران قرار داشت) عرصه الگوی توسعه پیوسته و متحدالمرکز تهران شد. مصداق پدیده مذکور احداث خیابان انقلاب و طالقانی بود که به تدریج برخی از عناصر مهم شهری در آن جای گرفتند. در شرایطی که خندق های شهر پر و هسته مرکزی افزایش اندازه خویش را شاهد بود، منطقه 6 از مرغوبیت نسبی جهت اسکان اقشار اجتماعی بالا قرار گرفت و در واقع این منطقه شاهد اولین نشانه های ساختار اجتماعی دو قطبی تهران شد. به تدریج با احداث خیابان های شمالی- جنوبی ولیعصر و فلسطین، الگوی توسعه پیوسته شعاعی به الگوی قبلی ترکیب شد. در سطح کلان تر و شهر تهران نیروها و تصمیم های مرکزگرای دولتی رشد شتابانی را به شهر تحمیل نمودند که در نتیجه این حالت کلی مناطق و نقاط مختلف شهری زیر ضرب توسعه تهران قرار گرفتند. با افزایش اندازه هسته مرکزی تجاری شهر تهران (C.B.D) که در جهت شمال گرایش بیشتری داشت به آرامی فعالیت های اقتصادی به دنبال گرایش های سکونتی در منطقه استقرار یافتند. با احداث کوی های یوسف آباد، امیرآباد و... الگوی دیگری که منطقه 6 به خود دید، الگوی توسعه حومه ای بوده که البته توسعه درونی و به نوعی پر شدن فضاهای خالی موجود کماکان در منطقه مشاهده می شد.

در سال های بعد ناشی از توسعه درونی و پیوسته ترکیبی (متحدالمرکز و شعاعی) به تدریج فضاهای فعالیت و سکونت بسیاری به وجود آمد که در شرایطی ویژه منطقه 6 را به سبب جایگاه فضایی و کالبدی به درجه اهمیت بالا رساند. با پرشدن فضاهای درونی منطقه، تقاضای بسیار بالای کانون های فعالیتی برای مکان گزینی در منطقه ، نوعی دیگر از توسعه در منطقه به پیروی از شهر تهران بوجود آمد و آن توسعه عمودی و جایگزینی سرمایه و کار به جای زمین بوده است. به طور کلی استخوانبندی منطقه 6 از فضاهای شهری، عناصر کالبدی، ابنیه و مجراهای اصلی به عنوان پیوند دهنده عناصر اصلی استخوانبندی منطقه تشکیل شده که عبارتند از:

عناصر و مجموعه های حکومتی و اداری مانند وزارتخانه های کشوور، کشاورزی، پادگان جمشیدیه، شهرداری منطقه، سازمان شهرداری های کشور و عناصر اداری واقع در خیابان های فاطمی، بهشتی، مطهری، طالقانی، کریمخان زند و سفارتخانه های موجود در منطقه.

عناصر فرهنگی، آموزشی مانند دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی امیر کبیر، دبیرستان البرز، دانشگاه تربیت مدرس، موزه هنرهای معاصر، موزه فرش، مرکز تحقیقات انرژی اتمی، خانه هنرمندان و... .

عناصری با کاربری تجاری که در این منطقه واقع در محور خیابان ها و میادین اصلی چون خیابان ولیعصر تا فاطمی، خیابان و میدان انقلاب، مطهری و میدان هفت تیر در مقیاس شهری و منطقه ای فعالیت می کنند.

عناصری با ماهیت خدماتی مانند بیمارستان های فیروزگر، امام خمینی، آیا، تهران کلنیک، بیمارستان مهر و... و عناصری مرتبط با خدمات گردشگری مانند هتل های واقع در خیابان طالقانی، حافظ، نجات الهی، هتل لاله و... .

فضاهای باز که از اهمیت بالایی در استخانبندی فضایی برخورداند، مشتمل بر میادین انقلاب، ولیعصر، فاطمی، پارک لاله، ساعی، بهجت آباد، باغ هنرمندان، پارک شفق، پارکینگ بیهقی، اراضی ورزشی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، کوی دانشگاه تهران، فضاهای دانشگاههای موجود در منطقه و اراضی مختص منبع های سازمان آب.

 

 ادامه دارد

[ یکشنبه هشتم شهریور 1388 ] [ 16:51 ] [ رزا بداغی ]
   ........   مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

منطقه شش يكي از مناطق نسبتاً قديمي شهر تهران به حساب مي‌آيد كه در مركز اين شهر واقع گرديده است.
اين منطقه با مساحتي معادل 45/2138هكتار حدود 3/3 درصد از سطح شهر را شامل مي‌گردد.
منطقه شش به لحاظ موقعيت جغرافيايي در حوزه مركزي شهر تهران واقع گرديده كه از سمت شمال به منطقه 3، از شرق به منطقه 7، از جنوب به مناطق 10،11،12 و از غرب به منطقه 2 محدود مي‌گردد.از عمده‌ترين ويژگي كالبدي منطقه شش مي‌توان به موقعيت قرارگيري آن در مركز شهر تهران از يك سو و از سوي ديگر استقرار مهم‌ترين كاربري‌هاي اداري ـ خدماتي با مقياس عملكردي فرامنطقه‌اي، شهري و حتي ملي در آن اشاره نمود. اين منطقه از سه جهت غرب، شرق و شمال با سه بزرگراه اصلي تهران يعني چمران، مدرس و همت و از سمت جنوب به بزرگترين محور شرقي‌ـ غربي شهر يعني خيابان انقلاب محدود مي‌گردد.همچنين يكي از قديمي‌ترين و بزرگ‌ترين محورهاي شمالي ـ جنوبي تهران يعني خيابان وليعصر از مركز ثقل اين منطقه عبور مي‌كند .
آرشيو مطالب
امکانات وب